De 26 weken voorbij

De 26 weken voorbij. Een mijlpaal die soms vergeten wordt. Vanaf nu is ons kindje zogezegd levensvatbaar met een 80% overlevingskans. Maar ons zoontje mag nog wel 14 weken heel dicht bij mij blijven in mijn warme buik. Buiten is het nog steeds veel te koud.

Woensdag hebben we eindelijk de 3D- echo. Ik kijk er al maanden naar uit. Kben zo benieuwd of er al trekjes van mijn man of van mij te zien zullen zijn. Het is ook al van 4 december geleden dat we nog een echo hebben gehad. Dus hij zal al flink wat groter zijn geworden.

Stilletjes aan beginnen we ook alles in orde te maken. De eerste kleedjes zijn aangekocht. De geboortelijsten liggen klaar. De wieg, het kamertje, de verzorgingstafel en dergelijke zijn besteld. De doopsuiker begint vorm te krijgen en het geboortekaartje is ontworpen.

Op 1 februari mogen we dan terug op consultatie bij de gynaecoloog. Dan krijgen we ook terug een echo. Ook moeten we dan de papieren meehebben voor de geboortepremie en de kinderbijslag. Ook moeten we papieren vragen voor de erkenning. Wat komt er toch veel bij kijken. Vandaag zei mijn broer nog dat we nog zo goed voorbereid mogen zijn, we toch de helft zullen zijn vergeten. Ik hoop dat dat een beetje overdreven is, want ik ben nogal een controle-freak.